Zgodnie z art. 39 KP, pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku.
Ochrona przedemerytalna zostaje wyłączona wówczas, gdy:
- pracownik uzyskał prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy (art. 40 KP),
- wypowiedzenie następuje w związku z ogłoszeniem upadłości lub likwidacji pracodawcy (art. 41 § 1 KP).
Ochrona przedemerytalna wynikająca z art. 39 KP dotyczy tylko wypowiedzenia umowy o pracę, a nie innych sposobów rozwiązania stosunku pracy. A zatem pracownik, w okresie ochrony przedemerytalnej, może zostać zwolniony z przyczyn wskazanych w art. 52 KP (tj. np. z powodu ciężkiego naruszenia przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych) lub też z przyczyn wskazanych w art. 53 KP (tj. np. z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku chorobowego oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące).
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał w swoich orzeczeniach, że zakaz wypowiedzenia umowy o pracę, o którym mowa w art. 39 KP nie dotyczy przypadków, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zostało pracownikowi wręczone przed osiągnięciem przez niego wieku gwarantującego mu ochronę przedemerytalną, chociażby wiek ten pracownik osiągnął już w trakcie biegnącego okresu wypowiedzenia.
A zatem, jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zostało pracownikowi doręczone przed osiągnięciem przez pracownika tzw. okresu ochronnego (tj. np. przed ukończeniem 56 lat dla kobiet i /lub 61 lat dla mężczyzn), wynoszącego 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, to mimo, iż skutek wypowiedzenia w postaci rozwiązania stosunku pracy nastąpiłby już po wejściu w ten okres ochronny, wypowiedzenie nie będzie naruszać art. 39 KP. Potwierdzają to m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1999 r. sygn. akt I PKN 643/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1992 r., sygn. akt I PRN 19/92).
Sąd Najwyższy uznał, że nieprawidłowa jest wykładnia art. 39 KP, która prowadzi do swoistego identyfikowania wypowiedzenia umowy o pracę z jej rozwiązaniem, co zdaniem Sądu Najwyższego byłoby nieuzasadnione z uwagi na brzmienie art. 39 KP, w którym ustawodawca wyraźnie rozdzielił ww. kategorie pojęciowe.
Należy też wskazać, że ochrona przedemerytalna, o której mowa w art. 39 KP przysługuje pracownikowi nie tylko na 4 lata przed osiągnięciem przez niego tzw. podstawowego wieku emerytalnego, ale też na 4 lata przed uzyskaniem prawa do emerytury pomostowej. Przykładowo, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt III PK 145/18, wskazał, że osiągnięcie wieku uprawniającego do emerytury pomostowej jest równoznaczne z osiągnięciem wieku emerytalnego w rozumieniu art. 39 KP.