Mobbing i naruszenie dóbr osobistych

Publikacje / 14.01.2019

W wyroku z dnia 5 lipca 2017 r., wydanym w sprawie sygn. akt II PK 201/16, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż pracownik może dochodzić w różnych postępowaniach, w oparciu o tę samą podstawę faktyczną, zarówno ochrony swoich praw wynikających z naruszenia dóbr osobistych, jak i stosowania wobec niego mobbingu.

Odnosząc się do dyspozycji przepisów art. 943 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 917 z późn. zm.) oraz art. 448 k.c. w zw. z art. 24 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 z późn. zm.), Sąd Najwyższy podkreślił, iż konstrukcje prawne i podstawy ochrony udzielanej na podstawie przedmiotowych przepisów różnią się, wobec czego również zadośćuczynienie należne z tytułu każdej z tych instytucji prawnych może różnić się co do wysokości, bowiem przy jego ustalaniu brane są pod uwagę odmienne przesłanki.

Jednocześnie Sąd wskazał, iż zasądzając odpowiednią kwotę zadośćuczynienia udzielanego na podstawie przesłanek ochrony dóbr osobistych, sąd powinien uwzględnić już przyznane należności, aby uniknąć orzeczenia dwukrotnie zadośćuczynienia za te same krzywdy, a jedynie do uzupełnienia zadośćuczynienia należnego z tytułu mobbingu.