Zgodnie z art. 39 KP, pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku.
Przez wiele lat w orzecznictwie sądowym i w doktrynie prawa pracy pojawiały się dwa sprzeczne ze sobą poglądy na temat tego, jakie warunki muszą być spełnione, żeby z tej ochrony mogły skorzystać osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony.
Według pierwszego poglądu ochrona przedemerytalna powinna obejmować wszystkie osoby zatrudnione na podstawie umów o pracę zawartych na czas określony, także te osoby, których umowy – z uwagi na czas ich trwania – rozwiążą się z upływem czasu na jaki zostały zawarte jeszcze przed osiągnięciem przez pracownika wieku emerytalnego. Przykładowo, w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II PK 50/14, Sąd Najwyższy wskazał, że wykładnia art. 39 KP nie uprawnia do wprowadzenia dodatkowego warunku, że ochrona zatrudnienia obejmuje tylko umowy o pracę na czas określony, które zostały zawarte na czas nie krótszy niż pozostały do osiągnięcia wieku emerytalnego. Podobne stanowisko zostało przedstawione w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. III PZP 4/24.
Drugi zaś pogląd wskazywał, że ochrona przedemerytalna przewidziana w art. 39 KP, nie dotyczy umowy o pracę zawartej na czas określony, która uległaby rozwiązaniu z upływem okresu jej trwania przed osiągnięciem przez pracownika wieku emerytalnego umożliwiającego mu uzyskanie prawa do emerytury. Takie stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2011r., sygn. akt II PK 20/11.
Wątpliwości na tym tle, panujące nie tylko w doktrynie prawa, ale i w orzecznictwie sądowym, eliminuje uchwała Sądu Najwyższego podjęta w składzie siedmiu sędziów SN w dniu 30 września 2025 r., sygn. akt III PZP 6/24, mająca moc zasady prawnej.
Wskazana powyżej uchwała Sądu Najwyższego stanowi, że „wynikający z art. 39 Kodeksu pracy zakaz wypowiedzenia umowy o pracę dotyczy także umowy zawartej na czas określony, w tym także takiej, której okres obowiązywania upływa przed osiągnięciem przez pracownika wieku emerytalnego.”.
W przywołanej wyżej uchwale Sąd Najwyższy opowiedział się wyraźnie za pierwszym ze wskazanych wyżej stanowisk, będącym stanowiskiem wyraźnie „pro” pracowniczym. Sąd Najwyższy uznał bowiem, że zakaz wypowiedzenia umowy o pracę obejmuje każdego pracownika, któremu do osiągnięcia wieku emerytalnego brakuje nie więcej niż cztery lata, niezależnie od tego, czy jest on zatrudniony na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, czy na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony, a także wówczas, gdy termin końcowy takiej umowy o pracę zawartej na czas określony przypada przed osiągnięciem przez niego wieku emerytalnego.
Z całą pewnością uchwała Sądu Najwyższego spełnia oczekiwania pracowników zwanych potocznie „pracownikami 50+”, dając im pełną i realną ochronę przedemerytalną, która jest niezależna od rodzaju zawartej przez nich z pracodawcą umowy o pracę.